Anasayfa | KaybedenlerKulübü | Bende yazayım | Saçmala | FotoLOG |Son |Linkler |İletişim

Sağlıcakla

Hayatımın kadınıyla birlikte olduğumu, onu ne kadar erken bulduğumu ve bunun için ne kadar şanslı olduğumu düşünüyordum da yanılmışım.. yine yanılmışım..

Kimse kusura bakmasın ama beni terkederken ağlayan insanlar artık bana yabancı gelmiyor.. herşey bu kadar güzel giderken ne oldu birden bire diyeceksiniz biliyorum ama bunu burada yazmaya gerek bile duymuyorum.. dahası yargılamıyorum artık insanların sebeplerini.. Savaşacak ise hiç gücüm kalmadı aşkım, sevgim adına..

Ben de biliyorum haykırmasını, sesimi herkese duyurmayı "gitme ne olur" diye ama buna hiç gücüm yok..Yoksa tam aksine daha mı çok güçlendim acaba hayata karşı, ya da kaderimi değiştiremeyeceğimi mi biliyorum?

Anlamsız geliyor bu olanlar ama elimi oynatasım gelmiyor içimden.. bu da bıraktı beni diyorum kendi kendime, heralde bende bir sorun var..

Bilemiyorum ama bu kadar basit mi herşeyi bitirmek? bu kadar basit mi şu zaman dilimi içine sığdırılan herşeyi rafa kaldırmak? bu kadar basit mi duyguları bir kenara çekip tamamen onlarsız düşünebilmek? bu kadar basit mi verilen sözlerden vazgeçebilmek? Bu kadar basit mi?...

Böyle olmasını istemezdim.. Onu kaybetmeyi hiç ama hiç istemezdim.. Üzülüyorum şu an ama yababileceğim de bir şey olmadığını çok ama çok iyi biliyorum.. eminim yaşayanlarınız, daha önce gidenin dönmesi için çaba sarfedenleriniz bana hak veriyordur şu an..

İlk defa hislerim beni yanılttı. Farklı şeyler hissediyordum halbuki geleceğe dair.Ona hissettirmeden gelecek hayalleri kuruyordum.O ise bana hep kızıyordu gelecek hakkında fazla konuşmadığım için. Belki de başıma gelecekleri biliyordum da, sadece hayallerimde yaşatıyordum mutluluğumu. Oydu bana gözüm kararacak kadar aşık olmadığımı söyleyip sitem eden. Hiç kabul etmedi ilişkiyi çok derinden yaşadığımı.

Duygusallıktan bahsetti, gelecekten bahsetti ilişki boyunca.. ama geceleri yatmadan önce bir iyi geceler sözcüğünü bile çoğu zaman çok gördü bana..Şu yakın zamanda ilişkiyi benim istediğim gibi yaşadığımızı söyledi sonra.. üzerinde baskı kurduğumu ve bunun gelecekte yaşantımızı etkileyeceğini, gelecekte daha fazla üzülmek yerine şimdi üzülmenin daha iyi olduğunu söyledi ve gitti. İşte bir anda bitti..

Kızmıyorum ona aslına bakarsanız, kızamıyorum.. çünkü biliyorum ki kendine göre haklı.Daha fazla da konuşmanın bir anlamı yok bence, diyeceksiniz ki, belki yaptığının yanlış olduğunu farkeder de geri döner.. olabilir, hayat süprizlerle dolu biliyorum ama peki döndüğünde herşeyi bıraktığı gibi mi bulacak? karşılaştırmak istemiyorum çünkü o, diğerlerinden çok ama çok farklı bir insan ama ben artık insanların hayatlarındaki kırılma noktaları rolünü üstlenmek istemiyorum.. artık insanların da benden önce ve benden sonra olarak da yaşamlarının ikiye ayrılmasını da istemiyorum ama maalesef bu böyle oldu..

Düşündüklerimi kelimelere dökmekte zorlanıyorum çünkü ben bu satırları yazarken kafamdan geçen binlerce cümle arasından seçim yapmakta zorlanıyorum.O kadar çok da söz verdi ki bana.Ben hep, beni bırakırsan verdiğin bu sözleri hatırlatırım dedim ama dün gece onunla konuşurken hatırlatmadım çünkü o zaten herşeyi hatırlıyordu..

Bugün onun sesini duymadan ve mesajını görmeden geçirdiğim ilk gün ve biliyorum ki son gün de değil sanıyo-rum ki kendimi onsuzluğa alıştırmam lazım artık.Çok zor olacak ama mecburum buna. Bu sefer mutlu sona çok yaklaştığımdan emindim, yine olmadı.

Şimdi aklıma gelir paylaştığımız güzel anlar, belki de gözyaşı bezlerime mani olamam (kim demiş erkekler ağlamaz diye? bok yemiş afedersiniz).. ama bilirim ki yine herşey yine farklı olacak ve o güzel anlar hiç geri gelmeyecek..

Son olarak çiftlere bir iki bişey söylemek istiyorum.. sizlerden rica ediyorum Ne olur elinizdekilerin kıymetini bilin ne olur birbirinizi hiç üzmeyin ve mümkünse birbirinizi ilk gördüğünüz anda birbirinize sarılın ve alınlarınıza birer öpücük kondurun.. lütfen bunu benim için yapın..

Ben kalamadım bari siz kalın sağlıcakla..


2003 kaybedenlerkulubu.com