Anasayfa | KaybedenlerKulübü | Bende yazayım | Saçmala | FotoLOG |Son |Linkler |İletişim

Gönderen : Altuğ

Otobüsteki çocuk

Sabah bir bebek annesinin kucağında otobüste sakince oturuyordu. Sessizce konuştum onunla :

Önce konuşmayı öğreneceksin ; Konuşurken insanların ne kadar kırıcı olabileceğini öğrenmen için daha zamanın var.

Sonra yürümeyi; tabii düşmeyi de öğrene- ceksin ister istemez... düşünce kalkmayı.

Oyun oynamak, senin için doğuştan gelen bir yetenek, ama oyunun kurallarını öğreneceksin. Kuralların nasıl kırıldığını...

Ağlamayı öğrenmişsin, unutturacaklar sana bunu , için yanarken, göz pınarlarında biriken yaşları içine akıtmayı öğretecekler bunun yerine sana.

En saf duygularla sevmeyi biliyorsun, en acısı bunu almaya çalışacaklar elinden. İçine zehirini akıtmak isteyecek niceleri. Yüzlerce çeşit panzehire ihtiyacın olacak...

Şaşırmayacaksın birsüre sonra eskisi kadar. Havlayan bir köpeğe iri iri gözlerle bakıp hayretle donakalmayacaksın.

Şaşırtmayacak bir arabanın gürültülü çalışması yada bir kuşun kafeste ordan oraya sıçraması. Alışacaksın.

Alışacaksın dünyaya, gitmek zor gelecek. Gidenlerin ardından bakarken anlayacaksın, değerli sandığın varlığının bomboş olduğunu...

Zamanın çok hızlı geçtiğini anlayacaksın, yılların hızına karşı gelemediğini anlayacaksın ve bir otobüs camının yansımasında bir bebek göreceksin annesinin kokusunda uykuya direnen...

2003 kaybedenlerkulubu.com