Anasayfa | KaybedenlerKulübü | Bende yazayım | Saçmala | FotoLOG |Son |Linkler |İletişim

Sığınmak için liman aranıyor….. ( Affet beni şeytanım…)

Sebepsiz bir can sıkıntısı kapladı benliğimi, nedendir bilinmez ama nicedir düşünmediğim hatta unutmaya yüz tutmuş anılar canlandı gözümde. Sebepsizce unutmaya çalıştığım şeyler, yaşandığı anda anlamı olan daha sonra unutulan.
Sebepsizceydi kalp kırıklıklarım, hoyratlığım, isyanlarım.
Mantığım dediğim, gururum savaşlarım. Bir ümitti sadece içimde yeşerttiğim sebepsizce bel bağladığım güvenlerim. Elimi uzattığımda tutabilecekmişim geldi, fakat uzandım dokunamadım bile. Kaosu büyüttüm ve derinliklerinde yüzdüm, sebepsizdi yalnızlıktan attığım gülücükler.
Sığınmak için liman arayışlarım, maneviyatları sömürmem, bencilceydi…
Bencilceydi açılan kucakları benim sanıp kirletmem.
Suçlu olduğum anlarda bile gereksiz inadım yüzünden kırdığım insanlar, özür dilemeye tenezzül etmediğim anların vicdan azabını çekiyorum. Özlüyorum kaybettiklerimi ve hala bile, bile kaybetmeye devam ediyorum. Kadın olmanın mı yoksa insan olmanın ağırlığı mı bu?

Kaç satır yazıp tekrar sildim. Vicdanımı susturmak ve dindirmek için yazıyorum aslında, hatalarım affedilsin istiyorum. Erdem değilmiydi kabullenmek ve gerçekleri görmek? Peki ya şeytana uyup ona itaat etmem, hoyratlığımın sesine kulak vermem. Hayvanca dürtülerimin esiri olup zevk adına yaptığım hareketler, yüz kızartıcı baştan çıkartmalar ? Bunlar için kendimden mi özür dilemem gerek ?
Yeni bir hayat istiyorum kendime içinde yalan olmayan, sahte orgazm taklitleri ardına saklanmadan yaşanan. Egolarıma esir olmadığım bir hayat. İfade etmekte bile zorlanıyorum aslında duygularımı. Cümleler arasında boğuluyor, kelimeler arasında sıkışıp kalıyorum. Ahlaksızlık olarak değerlendirilebilir belki bu yazdıklarım, kimin umurunda, az bile yaptığım haykırmalıyım ben günahkarım çünkü kadınım, insanım diye.

Üzüldüğüm terk edilişlerim ardındaki gözyaşları da yalandı, yalandı ilksin demeler. Yalanı yaşamak istemedim elbette pişmanım… Aşk değildi, sadece benim kontrolüm dışında gelişen olayların cazibesi. Dediğim gibi hayvansal dürtülerin esiri olmaktı sadece.
Bunları yazıp itiraf ederken bile aldığım hazzı anlatacak kelimeler bulamıyorum.
Kadınlar ne ister, işte bunun cevabı. Biz kadınlar sahip olamadığımız ve sahip olamayacağına inandığımız şeyleri isteriz. Elde ettiğimizde ise sömürüp tüketiriz.
Biliyorum hoş şeyler değil, bir çok hemcinsim ise bunu kabul bile etmez, hatta beni aşiftelikle bile suçlayabilir. Umurumda değil bu benim ve benim gibi düşünenler adına yazıyorum.
Dedim ya, ben kadınım ve bunun ardına sığınıyorum….

2003 kaybedenlerkulubu.com