Anasayfa | KaybedenlerKulübü | Bende yazayım | Saçmala | FotoLOG |Son |Linkler |İletişim

Gönderen : DuCHe _SeL

İstifa .....


Canım acıo, yine… Off bu hep bööle. İki göğsümün ortasında bir yumru, kasıldı, açılmıo… beni bırakmıo… beni bana bırakmıo… ben vazgeçtim, pes ettim, istifa ediorum sevgiden. Alacaklıım ama onu da umursamıorum, tazminatımı yakıp istifa ediorum. Yoruldum…


"Kişi, başka insanların acılarını gerçekten anlayacak ve hissedecek denli duyarlı bir şevkate sahip olsaydı, bir an olsun iç huzuru bulamazdı." Huxley

Duyarlılıktan da istifa ediorum, kendimden istifa ediorum. Onca yıl sakladım da kendimi bozunmadan, benden bir siz yaratmanıza engel, inandıım şey olma uuruna, neye yaradı. Huzur ceketi insanın, üşüo o olmayınca… Yoruldum üşümekten… neden diye soramamaktan kimseye, nedenlerin cevabını bi çırpıda vermekten kendime ve bu yüzden de sömürülmekten yoruldum. Anlamaktan yoruldum.

Kimse elini uzatmıo bana masanın altına aalarken ben. Sesimi kimse duymuo. Yıkılmaz sanılmaktan yoruldum… Ağlamayan bebeğe emzik vermezler di mi? sessiz ağlayana da… bana sessiz ağlamayı öörettiler, bundan mütevellit belki başkalarının sessiz çığlıklarını duyar, kendi sesimi de duyuramaz oldum belki kim bilir. İnsanoğlu toplumsal bi varlık diyip diyip kurallarla sınırlarken bi taraftan, yalnız olmak istemiorum die baırırken ben nerdesiniz?!! Ama ona da bi mazeretiniz var di mi, sesin çıkmıo dersiniz. Lanet olsun kurallarınıza… üzerinize maske yapıp giydiiniz bencilliklerinize lanet olsun…çöpe atın onları…


Sevgim sonsuz sanırdım, gücü bitmez sanırdım. Her can sıkıntısını duyarlılıkla yenerim sanırdım. İyi kötüyü hep yener sanırdım. Büyücülere, kılıç tutan şövalyelere, beyaz atlı prense inandım ben. Kocaman kara dünya içinde kendi renkli dünyamı yaratıp, onu yeryüzüne daıtabilirim sandım. Deiştirmek için bazı şeyleri deişimin kendi olursam başarırım sandım. Yalan… hayal… hayallerimi rüyamda görmektense yaşayabileceime inandım… oysa ben hala uyuomuşum. Az önce uyandım… yataktan çıkasım yok çünkü çok üşüorum ama birileri gelip zaten yorganı üstümden çekecek birazdan… souk sizin dünyanız. Plastik ve souk. Kocaman maskeleri üzerine geçirmeden ayakta durulmuo burda. Yanında seninle yürüdüünü sandıın insanın yok olduunu, sadece bi siluetten ibaret olduunu anlayınca nası canı acıo insanın. Onu bile anlamıosunuz siz. Var olmayı bilmiosunuz en başta, var olmayanı nası anlııcaksınız ki. Ne zaman anlııcaksınız maskelerinizle hepiniz birsiniz ve ancak çıplakken bireysiniz. Birbirine çıplak yaklaşan insanların olduu bi dünya diliorum ben doumgünü mumlarımı üflerken… ve lanet olsun ki hala gerçeğe uyandııma inanmak istemiorum. Benim gerçeim diil bu…


2003 kaybedenlerkulubu.com